Gideceksin…

Döneceksin, ama yine de gideceksin. Öyle buruk ki içim, nasıl yaşarım ben sensiz, nasıl nefes alırım… Uyumak bile zor gelecek kokun olmadan. Kim bana kızacak, kim arkamdan AŞKIM diye seslenecek, kim bana BEBİŞ KOKULUM diyecek….

Bir sebebim vardı. Eve gitme nedenim. Ama sende olmayınca, nefes almak için nasıl bir sebebim olacak. Sen olmayacaksın. Gözüm saatte olmayacak, bu sefer takvimlerde olacak. Günler geçmeyecek.

Nasıl canım acıyor, gidişini izlemek daha da zor olacak. Ben hiç sensiz uyumadım ki. Beni sensizliğe alıştırmadın ki. Haksızlık bu. Alışkın olmadıklarımı yaşatman haksızlık.

Yine sorun çıkartacak şeyler buluyorum değil mi SEVGİLİM. Ama canım yanıyor. Korkuyorum. Sensizlik sarıyor şimdiden bedenimi. Öpülmeden uyanmaya alışkın değilim ben, nasıl uyanırım, günüm nasıl geçer sensiz. Şimdiden özledim seni sözü ne kadar da basit gelir kulağa, eski Türk Filmleri cümlelerinden. Ama inan bana BEBEĞİM, çok özledim seni. Gidişini düşünüyorum, bu kentte, yalnız, kimsesiz… Zaten herkes yabancı. Bir sen vardın, sende gidiyorsun…

Ölürüm senin için, belki de sensizliği düşündükçe görünmeyen kayıplarım var...

Gözlerin, umudum, yolum… Ben onlarsız nasıl yürüyeceğim, salına salına nasıl gezeceğim evimizde. AŞKIM deyip kapıya koşmayacakmıyım?

Sen şimdi gideceksin

Beni geride bırakarak

Özlemle

Döneceksin,

Elbet birgün döneceksin…

Ama kanayacak içim…